Er zijn momenten dat je jezelf afvraagt hoe je erin verzeild bent geraakt. Je kijkt terug, niet per se met spijt, maar met verwondering. Hoe heb ik ooit kunnen geloven dat iemand zoals hij zou veranderen? Misschien was dat het begin van alles — die kleine sprankel hoop. Net als in "Manchild" van Sabrina Carpenter voelde ik me de volwassene in een relatie die steeds meer aanvoelde als het opvoeden van een jongen die weigerde groot te worden. Hij sprak over dromen, maar leefde in excuses. Elke keer als hij struikelde over verantwoordelijkheid, raapte ik hem op, omdat ik dacht dat liefde dat betekende. Ik dacht dat als ik er maar genoeg in geloofde, hij dat ook zou doen.
Nieuws